રવિ પારેખ…

ક્યારેક સારાં શબ્દોની, તો ક્યારેક સારાં વર્તનની અપેક્ષા,

ક્યારેક મિત્ર પાસે, તો ક્યરેક દુશ્મન પાસે થાય અપેક્ષા,

ક્યારેક વહાલની, તો ક્યારેક સલાહની અપેક્ષા,

ક્યારેક પિતા પાસે, તો ક્યારેક માતા પાસે થાય અપેક્ષા,

ક્યારેક કંઇક કરી બતાવાની, તો ક્યારેક કંઇક મળી જવાની અપેક્ષા,

 ક્યારેક ખુદની પાસે, તો ક્યારેક ખુદા પાસે થાય અપેક્ષા,

ક્યારેક જીતી જવાની, તો ક્યારેક હારી જવાની અપેક્ષા,

ક્યારેક દિલ પાસે, તો ક્યારેક જિંદગી પાસે થાય અપેક્ષા,

ક્યારેક મિલનની, તો ક્યારેક નાસી છુટાય તેની અપેક્ષા,

ક્યારેક પ્રેમી પાસે, તો ક્યારેક મોત પસે થાય અપેક્ષા,

ક્યારેક નાદાનીયતની, તો ક્યારેક સમજદારીની અપેક્ષા,

ક્યારેક મોટાં પાસે, તો ક્યારેક નાનાં પાસે થાય અપેક્ષા,

ક્યારેક યાદ આવી જવાની, તો ક્યારેક ભુલી જવાની અપેક્ષા,

ક્યારેક પરીક્ષાનાં એક જવાબ પાસે, તો ક્યારેક વર્ષો પુરાણાં જખ્મો પાસે થાય અપેક્ષા,

ક્યારેક રોજ મળવાની, તો ક્યારેક માત્ર એક મિસ્ડ કોલની અપેક્ષા,

ક્યારેક નવા સંબંધો પાસે, તો ક્યારેક ફોન બુકના એક નંબર પાસે થાય અપેક્ષા,

ક્યારેક ઊંઘ આવે એની, તો ક્યારેક આંખો ખુલ્લી રહે એની અપેક્ષા,

ક્યારેક વિરહની પળો પાસે, તો ક્યારેક પરીક્ષાની આગલી રાત પાસે થાય અપેક્ષા,

ક્યારેક એકલતાની અપેક્ષા, તો ક્યારેક કો‘કના સાથની અપેક્ષા,

ક્યારેક સમય પાસે, તો ક્યારેક સંજોગ પાસે થાય અપેક્ષા,

ક્યારેક એકદમ નાની, તો ક્યારેક બહુ મોટી અપેક્ષા,

જીવનમાં ખુશ રહેવૂ હોય હંમેશા, તો કદી કોઇની કરશો નહી અપેક્ષા.

ઘણી વાર એવા સંજોગો કે એવુ ધર્મ સંકટ સર્જાય છે કે એક પોતાનાના ભલા માટે બીજા પોતાના સાથે પક્ષ્પાત કરવો પડે, અને આવા સંજોગોમાં ઘણીવાર માણસ મિત્રોથી જ નહી મિત્રતાથી પણ દુર થઇ જાય છે, આવા જ એક સંજોગને વર્ણવાની કોશીશ કરી છે.

बदलना चाहता हुं, खुदको बदल रहा हुं,

बुरा मत लगाना दोस्त, तुझे भुलाना चहता हुं।

गलती नहि है तेरी बेवफा मैं ही हुं,

कुदरत खफा है मुजसे वफा तो मैं भी चाहता हुं।

जानता हुं मैं दुरीयां क्यों बढी,

माफ करना मुझे, तुजसे छुपाना चाहता हुं।

किसीसे वफाका अंजाम है, तुजसे बेवफाई,

बेवफा खुदको बनाकर, उसे बचाना चहता हुं।

पक्षपात किया है तुजसे, खुदकोसझ दे रहा हुं,

सिर्फ तुजसे ही नही दोस्त, दोस्तीसे दुर हो रहा हुं।

ઘણાં ટાઇમ પછી ઓફિસમાં થોડો ફ્રી થયો, તો મારા કઝીન ભાઇ કુણાલ અને મારાં બેસ્ટ ફ્રેન્ડ્સમાંનો એક સાક્ષર તરફથી પ્રેરણા લઇને,મેં પણ બ્લોગ જગતમાં પ્રદાર્પણ કર્યુ છે.

અહીં પોસ્ટ કરવા માટે મારી લખેલી કવિતાઓની શોધ ચલાવી, આખું આઉટલુક ખોળી નાખ્યું પણ ગુજરાતીમાં લખેલુ કશું જ ન મળ્યું. પછી વારો આવ્યો મોબાઇલનો,એક નાની સફળતા મળતાં જ દિલ ગાર્ડન ગાર્ડન થઇ ગયું.

આ લખાણ કે જેને હું કવિતા કહું છું, એ કોલેજનાં શરુઆતના દિવસોમાં લખી હતી.

“પોતાનું”

ઘણી વાર લાગે છે,તું મારું નથી પરાયું છે,
કોઇક વાર લાગે છે,તું વ્યક્તિ મારું પોતનું છે,

ઘણી વાર લાગે છે,આપણી વચ્ચેનું અંતર શુન્ય નથી,અનંતનુ અંધારુ છે,
કોઇક વાર લાગે છે,આ અંતર તો શુન્યથી પણ ઘટી જવાનુ છે,

ઘણી વાર માનસ કહે છે કે,મિત્રતા એ અરસ પરસના વ્યવહારનું જાળું છે,
પણ હ્રદય ધબકે છે એમ કહી ,કે મિત્રતા તો જીવન જીવવાનું એક બહાનું છે.

આ કવિતા થોડી સિરિયસ હતી પણ જ્યારે બધા મિત્રોને સંભળાવી ત્યારે બધાએ પોતાની રીતે વખાણ કર્યા, પરુંતુ મારા એક મિત્રએ એક નવુ કોમેડી વર્ઝન બહાર પાડ્યું,એણે પોતાનુંને પોતા કરવા માટેના કપડાં સાથે સરખાવી બધાને ખુબ હસાવ્યા હતા.